Stagnacja instalacji. Co robić?

Pseudomonas aeruginosa - bakteria zagrażająca niepracującym instalacjom

W czasie pandemii biurowce, szkoły, uczelnie, porty lotnicze, hotele, restauracje, hale sportowe i inne obiekty były mało używane, a nawet całkowicie zamknięte. Ponieważ instalacje w tych budynkach zaprojektowane zostały na konkretne zużycie wody i ciepła oraz wymianę powietrza (a nie na zużycie marginalne czy wręcz „magazynowanie”), służby administracyjne i instalatorzy powinni działać tak jak w budynkach użytkowanych okresowo (np. domy wypoczynkowe). Wskazane jest przestrzeganie zaleceń dotyczących stagnacji wody.

Każda instalacja wody pitnej jest zaprojektowana zgodnie z zaplanowanym rozbiorem wody i jeśli jej pobór zmniejszy się lub ustanie, wystąpią problemy higieniczne spowodowane przez drobnoustroje, np. bakterie Legionella i pałeczka ropy błękitnej (Pseudomonas aeruginosa). Ta pierwsza jest znana w branży instalacyjnej i mamy także w Polsce przepisy techniczne mówiące, jak zapobiegać jej rozwojowi i jak odkażać instalacje. Natomiast druga nie została szerzej przebadana pod kątem namnażania się w instalacjach, choć wywoływane przez nią zakażenie jest groźne, ze względu na antybiotykooporność tej bakterii. W niektórych krajach (np. Wielka Brytania i Niemcy) pojawiły się zalecenia, jak badać jej występowanie. Przykładowo zgodnie z zaleceniami Bawarskiego Urzędu ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności, niezależnie od tego, czy obiekt jest zamknięty, czy tylko częściowo używany, należy sporządzić plan i przeprowadzić przepłukanie wszystkich nieużywanych punktów czerpalnych, jeśli to możliwe, przynajmniej raz w tygodniu, a najlepiej co 3 dni, aż temperatura pozostanie stała (wg VDI/DVGW 6023). Instalacje zimnej i ciepłej wody należy przepłukać oddzielnie, najpierw ciepłą, a następnie zimną wodę. Przerwanie pracy instalacji powoduje ryzyko pogorszenia stanu higienicznego instalacji wody pitnej, czego można uniknąć poprzez okresowe spuszczanie wody w punktach czerpalnych.

W przypadku przerwy w pracy instalacji główne urządzenie odcinające na wejściu do budynku musi być zamknięte, żeby nie doszło do wtórnego skażenia sieci. W budynkach, w których wyłączone są tylko pojedyncze lokale użytkowe czy sklepy, należy także zamknąć zawory na dopływie do tych lokali. Jeśli przerwa w poborze wody będzie długa, warto poinformować dostawcę wody o zamknięciu zaworów przyłączeniowych – nie będzie szukał przyczyny w braku wskazań wodomierza, gdy odczyt jest zdalny. Nie zaleca się opróżniania instalacji wody pitnej, ponieważ zwiększa to problemy mikrobiologiczne i powoduje korozję instalacji.

W celu ponownego uruchomienia instalacji zaleca się, ażeby po maks. siedmiu dniach przerwy w poborze dokonać spustu wody do momentu ustabilizowania się jej temperatury – zarówno w instalacji c.w.u., jak i zimnej. Jeśli przerwa trwa dłużej, to np. w Niemczech zaleca się płukanie instalacji (zgodnie z arkuszem DVGW 557 sekcja 6.3.2.1).

Natomiast jeśli przerwa w pracy instalacji trwa dłużej niż sześć miesięcy, oprócz płukania należy przeprowadzić analizy mikrobiologiczne zimnej i ciepłej wody. Próbki zimnej wody trzeba pobrać ze źródła wody pitnej, po urządzeniach do uzdatniania wody i przy reprezentatywnych wylewkach na końcach instalacji lub w wycofanych z eksploatacji lokalach, i sprawdzić parametry bakterii coli, E. coli, enterokoków i Pseudomonas aeruginosa. W instalacji c.w.u. należy przeprowadzić badanie na obecność i liczbę kolonii bakterii Legionella, a następnie podjąć kroki w celu ewentualnej dezynfekcji instalacji.

Warto przeczytać także:

Leave a Comment