
Ozon jest gazem szkodliwym dla ludzkiego zdrowia. Dlatego prawo unijne i wytyczne Światowej Organizacji Zdrowia wskazują, jakie powinno być dopuszczalne stężenie ozonu w powietrzu zewnętrznym. W Polsce reguluje się także stężenie ozonu w miejscu pracy. Wartość tę wskazuje odpowiednie rozporządzenie. Nie ma natomiast jednoznacznych wymagań dotyczących jakości powietrza wewnętrznego.
O ozonie w powietrzu mówi się ostatnio więcej. Wiąże się to na przykład z procesem ozonowania powietrza w celu dezynfekcji. Drugim zagadnieniem jest jonizacja powietrza wewnętrznego. Przydaje się do usuwania mikroorganizmów i wirusów. Może jednak powodować powstawanie ozonu z tlenu z powietrza. Należy zwrócić uwagę, by zawartość ozonu w powietrzu nie przekroczyła wartości bezpiecznych dla ludzkiego zdrowia.
Wytyczne WHO odnoszą się do jakości powietrza atmosferycznego, ale dają obraz, jakie stężenia ozonu nie zagrażają zdrowiu człowieka.
Dyrektywa ta również dotyczy jakości powietrza atmosferycznego.
* dobowe maksymalne średnie stężenie 8-godzinne określa się na postawie 8-godzinnych średnich kroczących, obliczanych co godzinę ze stężeń jednogodzinnych.
Maksymalną zawartość czynników szkodliwych w miejscu pracy można natomiast opisać na różne sposoby. Dla ozonu określone jest najwyższe (NDS) – wartość średnia ważona stężenia, którego oddziaływanie na pracownika w ciągu 8-godzinnego dobowego i przeciętnego tygodniowego wymiaru czasu pracy (zgodnie z Kodeksem pracy) przez okres jego aktywności zawodowej nie powinno spowodować ujemnych zmian w jego stanie zdrowia oraz w stanie zdrowia jego przyszłych pokoleń. Dla ozonu wartość ta wynosi 150 μg/m3.