Płyny instalacyjne

Płyny instalacyjne do instalacji grzewczych to mieszanina substancji chemicznych, które najczęściej łączą kilka funkcji: zabezpieczenie przed korozją, zapobieganie powstawaniu osadów (a do pewnego stopnia także ich usuwanie), przeciwdziałanie blokowaniu się armatury oraz zapobieganie rozwojowi mikroorganizmów. Standardowo są to produkty wielosezonowe.

Płyny instalacyjne do instalacji grzewczych, które należy wprowadzić do instalacji na początku użytkowania i na bieżąco zasilać, to produkty wielosezonowe (okres użytkowania od 3 do 10 lat), zapewniające prawidłową pracę instalacji dla zakresu temperatury od –35 do 105°C.  W skład płynu instalacyjnego mogą wchodzić:

  • niskozamarzający roztwór glikolu: etylenowego (wersja standard) lub propylenowego (wersja „eko”). W inhibitorach w wersji „eko” eliminowane są też substancje szkodliwe, takie jak azotyny, borany, 2-etylo­heksaniany, fosforany lub aminy drugorzędowe (dowiedz się więcej o rodzajach glikoli i stosowaniu glikoli);
  • inhibitory (blokery) korozji – zwykle kwasy organiczne i substancje nieorganiczne (np. krzemiany sodowe). Wchodzą one w reakcję z tlenem rozpuszczonym w wodzie i eliminują ogniska korozji, a także regulują pH wody (zbyt kwaśny lub zbyt zasadowy odczyn przyspiesza korozję). Warunkiem utrzymania warstwy ochronnej jest stała obecność inhibitorów w instalacji;
  • biocydy – substancje hamujące rozwój flory bakteryjnej i innych mikroorganizmów, których namnażanie jest problemem szczególnie w instalacji niskotemperaturowej (35–40°C). Powstały biofilm powoduje zwiększenie tarcia, pogarsza współczynnik wymiany ciepła, przyspiesza korozję i ułatwia bytowanie bakterii Legionella.
  • fosforany, powodujące wytrącanie się z wody substancji odpowiedzialnych za wytwarzania kamienia kotłowego.

Skuteczność płynu instalacyjnego zależy od dopasowania do jakości danej wody grzewczej. Trzeba m.in. zwrócić uwagę, czy są to koncentraty przeznaczone do rozcieńczania (a jeśli tak, to według jakich proporcji), czy też płyny w wersjach użytkowych (ready to use), których rozcieńczenie powoduje zmiany własności i tym samym takie stosowanie mija się z celem. Ważne jest też przestrzeganie proporcji dawkowania płynów instalacyjnych zalecanych przez producenta. Dawka jest zwykle inna dla nowej instalacji, a inna w przypadku wymiany wody instalacyjnej lub uzupełniania ubytków. Powinna też być dostosowana do jakości wody – np. nadmiar tlenu powoduje dezaktywację inhibitorów.

Inhibitor korozji najlepiej działa na instalację czystą, tj. nową lub poddaną oczyszczeniu chemicznemu, które można przeprowadzić za pomocą płynu do czyszczenia chemicznego (najlepiej niekwasowego). Preparat taki wypłukuje zgromadzony w instalacji szlam. Czyszczenie chemiczne należy przeprowadzić także po montażu, aby usunąć chociażby opiłki metali, kawałki uszczelek, pozostałości po lutowaniu czy po prostu zabrudzenia będące np. skutkiem nieodpowiedniego przechowywania rur przed montażem.

Zdjęcie główne: Caleffi

Warto przeczytać także:

Leave a Comment