Wentylacja kanalizacji zapobiega powstawaniu podciśnienia w instalacji. Brak napowietrzenia pionów kanalizacyjnych może spowodować wyssanie zamknięcia wodnego z syfonów i przenikanie gazów kanałowych do pomieszczeń.
Piony kanalizacyjne (najlepiej wszystkie) muszą być napowietrzone, by w kanalizacji nie powstawało podciśnienie. Jeśli takie podciśnienie się wytworzy, kanalizacja zacznie wydawać niemiłe dźwięki, a do pomieszczeń zaczną przenikać gazy kanałowe. Nie należy więc ulegać inwestorom, którzy wyprowadzenie rury kanalizacyjnej nad dach uważają za zbędne „dziurawienie dachu”.
Piony należy wyprowadzić nad dach (50-100 cm) i zakończyć je odpowiednią kształtką – wywiewką, zwaną też rurą wywiewną lub kominkiem odpowietrzającym. Wywiewka stanowi odcinek rury kanalizacyjnej, zwieńczony ażurowym daszkiem. Wywiewki mogą mieć różne kształty i wykonania, np. wspomagające zasysanie powietrza lub chroniące przed wpływem silnych wiatrów. Nazwy sugerujące funkcję wywiewną wiążą się z tym, że obok napowietrzania zadaniem wywiewki jest także usuwanie nagromadzonych gazów kanałowych.
Wentylacji pionów kanalizacyjnych wymaga § 125 Rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie [1]. Rozporządzenie to powołuje normę PN-81/B-10700/01 [2]
Zgodnie z rozporządzeniem, przewody spustowe (piony) instalacji kanalizacyjnej należy wyprowadzić jako przewody wentylacyjne ponad dach. Powinny znajdować się powyżej górnej krawędzi okien i drzwi, znajdujących się w odległości mniejszej niż 4 m od wylotów rur. Można zrobić wspólną wentylację dla kilku (maksymalnie 5) pionów. Warunki takiego rozwiązania są następujące:
Wentylacji instalacji kanalizacyjnej nie można prowadzić w innych przewodach. Zgodnie z § 125.3. Wprowadzanie przewodów wentylujących piony kanalizacyjne do przewodów dymowych i spalinowych oraz do przewodów wentylacyjnych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest zabronione.
Wywiewkę wykonuje się z tego samego materiału co pion spustowy. Średnica może być o jeden wymiar mniejszy od pionu spustowego. Jeśli wywiewka obsługuje więcej niż jeden pion, przekrój „zbiorczej” wywiewki być większy niż połowa sumy przekrojów wentylowanych spustów.
Rozwiązania Geberit dla instalatorów »
Dodatkowo należy wentylować każde podejście dłuższe niż 1 m dla miski ustępowej oraz 3 m dla pozostałych przyborów. Można to rozwiązać za pomocą wywiewki albo zaworu napowietrzającego. Jednak urządzenia (zawory) napowietrzające – choć proste w montażu także w instalacji istniejącej – nie mogą być jedynymi urządzeniami wentylującymi daną kanalizację. Nie usuwają one bowiem gazów kanałowych. Zaworów raczej nie powinno się stosować w budynkach wyższych niż cztery kondygnacje (według niektórych źródeł – pięć) kondygnacji. Sytuacje, w których się przydadzą:
Zawór napowietrzający reaguje na spadek ciśnienia w instalacji. Membrana zaworu unosi się, a do kanalizacji doprowadzane jest powietrze z pomieszczenia. Dzięki temu ciśnienie w instalacji wyrównuje się. Zawór trzeba dobrać do wielkości przepływu ścieków (Qmax [l/s]) zabezpieczanego urządzenia. Jeśli zawór będzie za mały, strumień nawiewanego powietrza będzie zbyt niski do wyrównania ciśnienia. Prawidłowy montaż zaworu oznacza wysokość montażu co najmniej 35 cm nad podłogą pomieszczeń z wpustem podłogowym, a także co najmniej 1 m nad najwyżej położonym obsługiwanym syfonem. Zawory występują w średnicach odpowiadających średnicom rur kanalizacyjnych: od 32 do 110 mm. Dostępne są również zawory z redukcjami.
